یـه جوون مـیاد مـیزاره گـلای سـرخ شـقایـق

بی صـدا میشکنه بغضش روی سـنـگ قبـر دلدار

اشک میریزه از دو چـشـمش مثل بارون وقت دیدار

زیر لب با گـریه مـیگه : مـهـربونم بی وفایـی

رفتی و نیـسـتی بدونی چـه جـگر سـوزه جـدایی

آخه من تو رو می خواستم اون نجـیـب خوب و پاک

اون صـدای مهـربون ، نه سـکــوت ســرد خــاک

تویی که نگاه پاکت مـرهـم زخـم دلــــم بـود

دیدنـت حـتی یه لـحــظه راه حـل مشکـلـم بود

تو که ریـشه کردی بـا من، توی خـاک بی قراری

تو که گفتی با جـدایی هـیـچ مـیونه ای نداری

پس چـرا تنهام گذاشـتی توی این فـصل ســیاهی

تو عـزیـزترینی اما یه رفیـق نــیـمه راهــی

داغ رفتنـت عـزیـزم خط کـشـیـد رو بـودن مـن

رفتی و دیگـه چـه فایده ناله و ضـجـّه و شیـون

تو سـفر کردی به خـورشـید ،رفتی اونور دقایق

منـو جا گذاشتی اینجا با دلی خـســته و عاشـق

نمـیـخـوام بی تو بمـونم ، بی تـو زندگی حرومــه

تو که پیش من نبـاشـی ، هـمـه چـی برام تمـومه

عاشـق خـسـته و تنها سـر گـذاشـت رو خاک نمناک

گفت جگر گـوشـه ی عـشـقو دادمـش دسـت توای خاک

نزاری تنها بمونـه ، هــمـدم چـشـم سـیـاش باش

شونه کن موهاشو آروم ، شـبا قصـه گو بـراش باش

و غـروب با اون غـرورش نتونسـت دووم بـیـــاره

پاکشـیـداز آسـمـون و جاشـو داد به یـک سـتاره

اون جــوون داغ دیـده با دلـی شـکـسـته از غـم

بوسـه زد رو خـاک یار و دور شد آهسـته و کم کم

ولی چند قدم که دور شد دوباره گـریه رو سـر داد

روشــــو بــر گــردونـــد و داد زد

بـه خـدا نـمــیـری از یاد

متن آهنگ:

وای اگه خون سیاوش دامن شبو بگیره

اگه باز به زخم رستم سهراب قصه بمیره، سهراب قصه بمیره

وای اگه درفش کاوه بشه باز خنجر ضحاک

اگه باز از تخت جمشید خسرویی بیافته رو خاک

وای اگه کمون آرش بشکنه به دست کینه

وای اگه دوباره شیرین مرگ فرهادو ببینه

دیگه از غرور این خاک چی می مونه چی می مونه

واسه بچه های البرز چه کسی قصه می خونه

کاشکی از بغض دماوند خون نشه قلب ستاره

کاش نیاد روزی که مهتاب توی کوچه پا نذاره

کاشکی از چشمای مجنون خواب لیلی رو نگیرن

کاش فرشته های عاشق توی آسمون نمیرن، توی آسمون نمیرن

وای اگه کمون آرش بشکنه به دست کینه

وای اگه دوباره شیرین مرگ فرهادو ببینه

دیگه از غرور این خاک چی می مونه چی می مونه

واسه بچه های البرز چه کسی قصه می خونه

غم سردارای جنگل به دل خزر می مونه

دوباره خروش کارون قلب شب رو می سوزونه

چشمای معصوم زرتشت از یاد ارس نمیره

قلعه ها می ریزن اما بغض بابک نمی میره

دیگه از غرور این خاک چی می مونه چی می مونه

واسه بچه های البرز چه کسی قصه می خونه

نيمه شب آواره و بي حس و حال 

 در سرم سوداي جامي بي زبان

پرسه اي آغاز کرديم در خيال

 دل به ياد آورد ايام وصال

 از جدايي يک دوسالي ميگذشت    

 يک دوسال از عمر رفت و برنگشت

 دل به ياد آورد اول بار را

 خاطرات اولين ديدار  را

 آن نظر بازي آن اسرار را

 آن دوچشم مست آهو وار را

 همچو رازي مبهم و سربسته بود

 چون من از تکرار   او هم خسته بود

 آمد هم آشيان شد با من او

 همنشين و همزبان شد با من او 

خسته جان بودم و که جان شد با من او

 ناتوان بود و توان شد با من او

 دامنش شد خوابگاه خستگي

 اين چنين آغاز شد دلبستگي

واي از شب زنده داري تا سحر

 واي از آن عمري که با او شد به سر

مست او بودم زدنيا بي خبر

دم به دم اين عشق ميشد بيشتر

 آمد و در خلوتم دمساز شد

گفتگو ها بين ما آغاز شد

 گفتمش

 گفتمش  در عشق پابرجاست دل

 گر گشائي چشم  زيباست دل

 گر تو زورق بان شوي درياست دل

 بي تو شام بي فرداست دل

 دل ز عشق روي تو حيران شده

در پي عشق تو سرگردان شده

 گفت

 گفت در عشقت وفادارم بدان

 من تو را بس دوست ميدارم بدان

 شوق وصلت را به سر بدان

 چون توئي مخمور خمارم بدان

 با تو شادي ميشود غمهاي من

 با تو زيبا میشود فرداي من

 گفتمش عشقت زدل افزون شده

 دل زجادوي  رخت افسون شده

 جز تو هر يادي به دل مدفون شده

 عالم از زيبائي ات مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعني خموش

 طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

 در سرم جز عشق او سودا نبود

 بحر کس جز او در دل جا نبود

 ديده جز بر روي او بينا نبود

 همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

 خوبي اون شهره آفاق بود

 در نجابت در نکوهي بي همتا بود

 روزگار

 روزگار

 روزگار  اما وفا با ما نداشت

 طاقت خوشبختي ما را نداشت

 پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

 بي  گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر اين قصه هجران بود و بس

 حسرت و رنج  فراوان بود و بس

 يار ما را از جدائي غم نبود

 در غمش مجنون و عاشق کم نبود

 بر سر پيمان خود محکم نبود

 سهم من از عشق جز ماتم نبود

 با من ديوانه پيمان ساده بست

 ساده هم آن عهد و پيمان شکست

 بي خبر پيمان ياري گسست

 اين خبر ناگاه پشتم را شکست

 آن کبوتر عاقبت از بند رست

 رفت با دلدار ديگر عهد بست

 با که گويم او که همخون من است

 خصم جان و تشنه خون من است

 بخت بد بين وصل او قسمت نشد

 اين گدا مشمول آن رحمت نشد

 آن طلا حاصل به اين قيمت نشد

 عاشقان را خوش دلي تقدیر نيست

 با چنين تقدير بد تدبير نيست

 از غمش با دود و دم همدم شدم

 باده نوش غصه او من شدم

 مست و مخمور و خراب از غم شدم

 ذره ذره آب گشتم کم شدم

 آخرآتش زد دل ديوانه را

 سوخت بي پروا پر پروانه را

 عشق من از من گذشتي خوش گذر

 بعد از اين حتي تو اسمم را مبر

 خاطراتم رو تو بيرون کن ز سر

 ديشب از کف رفت فردا را نگر

 آخر اين يکبار از من بشنو پند

 بر منو بر روزگارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي  !! چه سود ؟

عشق ديرين گسسته تار و پود

 گرچه آب رفته باز آيد به رود

 ماهي بيچاره اما مرده بود

 بعد از اين هم آشيانت هر کس است

باش با او

 ياد تو ما را بس است...

خداوندا تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن

به كسی بگویم" دوستت دارم"

تو نهراس و آنكس باش

بگذار با هر آنچه در توان دارم

همین امشب به تو ثابت كنم كه دوستت دارم

بگذار برایت نقش آن دلباخته ای را بازی كنم كه

لحظه ای دور از محبوب خویش زندگی را نمیتواند

بگذار همچون معشوقی كه برای وصال معشوقش

جان میدهد برایت جان دهم

بگذار همین امشب پیش پایت زانو بزنم

و تو را ستایش كنم

بگذار در تاریكی به تو لبخند بزنم

نگذار زمان از دستم برود

و تو را درنیابم

میخواهم بیندیشی كه همین امشب

غیر از من كسی دیوانه تو نیست

هرچند كه جاهلانه فكری باشد

كمی بیشتر با من

و همین امشب بگذار خیال كنم

كه جز تو كسی نیست

همین یك امشب را بگذار نقش بازی كنم

نقش حقیقت را ...

همان كه دور از تو بارها روبه روی آینه تمرین كرده ام

یک روز آموزگار ازدانش آموزانش که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟

برخی از دانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان  را معنا می کنند.

برخی «دادن گل و هدیه» و حرف های دلنشین  را راه بیان عشق عنوان کردند.

من اگه بودم میگفتم  :

«با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می دانند.

در آن بین ، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند،

 داستان کوتاهی تعریف کرد:

یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند.

 آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند.

یک  ببر بزرگ، جلوشون ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود.

رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند ببر آرام به طرف آنان حرکت کرد..

  همان لحظه، مرد زیست شناس فریاد زنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت.

بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید.

ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.

راوی اما پرسید : آیا می دانید آن مرد در لحظه های آخرزندگی اش چه فریاد می زد؟

بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است!

راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که :

((عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی.از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود.))

قطره های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد:

همه زیست شناسان می دانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار می کند.

پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و او را نجات داد.

این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.

یکی آمد که دنیایش شروعی تازه در من بود پر از احساس موسیقی

شبیه لحن سوسن بود 

 ردیف آرزوهایش کمی تا قسمتی ابری 

 نگاه ساده اش اما،همیشه صاف و روشن بود  

حریم پاک مریم را به کرکس ها نمی بخشید برایش ناز سنجاقک،  

همیشه سهم لادن بود به زخم گل نمی خندید،

مهتابی تر از شب بود همیشه بود،  

و می آمد ولی از جنس رفتن بود شبی در شعر من گم شد، 

کسی که با غزل آمد همان عزیزی که دنیایش شروعی تازه در من بود  

شبی در عالم مستی نشستم گریه ها کردم  

برای این دل خسته ی عشقم شبی تا صبح دعا کردم دعا کردم

که مهرش برود از دل من ولی آهسته می گفتم ، خدایا اشتباه کردم

منو به خاطر تموم خوبیات ببخش

 منو ببخش منو ببخش